Weblog 424

En het was nog wel zo'nmooie dag
Het was nog wel zo’n mooie dag

Plannen. Ik had heus wel plannen. Toegegeven, ze draaiden vooral om thee drinken, tosti’s eten, schrijven en haken, maar verdorie, ik had plannen! Er zou ook nog iets met een wasmachine aan te pas komen, en een stukje persoonlijke administratie, en meer haken. Maar het grote kind was ziekig, of in elk geval erg verkouden. Hij had keelpijn en een schor stemmetje van het hoesten, arm aapje. Dus hij bleef thuis, en mijn plannen vielen in het water.

Een streep door de rekening, jawel
Een streep door de rekening, jawel

Ik deed nog wel iets met de wasmachine, en er werd zelfs een beetje gehaakt.

Nog één mouw...
Nog één mouw…

Maar van de administratie kwam niets, want dat vind ik supermoeilijk dus dat lukt niet als er een kind op mijn vingers kijkt. Of als hij minecraftfilmpjes kijkt, for that matter. Dus ik flanste een lekker maaltje in elkaar en besloot dat er morgen weer een dag zou zijn. Als ik geluk had.

Met zalm
Met zalm

Weblog 423

Met dank aan het geheugen van Facebook kwam ik erachter dat ik niet alleen afgelopen maandag, maar exact een jaar eerder óók al een carcrash had gehad. De rechter voorkant van mijn auto moet het elke keer ontgelden, en misschien moet ik maar besluiten dat 17 januari een dag is waarop ik geen auto’s moet besturen.

Maar goed, na de blik- en schrikschade van afgelopen maandag en het één en ander aan privé-zorgen zat het er natuurlijk heel dik in dat ik een migraine-aanval zou krijgen. Gelukkig was het een domme aanval: Hij kondigde zichzelf aan met auraverschijnselen. En gewoonlijk kan ik hem dan nog in de kiem smoren als ik gelijk twee paracetamol neem en een lange douche.

Dat helpt
Dat helpt

De rest van de dag verliep wat stroperig. Maar die dagen moet je ook hebben. Morgen beter, misschien.

 

 

Weblog 422

De dag begon donker. Nee, echt donker. Er was een loei van een stroomstoring in Amsterdam en omstreken. En wij, in de omstreken, hadden er last van. Het hele dorp zat zonder stroom. Om half zeven ging het licht weer aan. Maar toen ik rond tien uur door het centraal station liep, reed er nog geen enkele trein.

Geen treinen dus
Geen treinen dus

Gelukkig was ik met de auto.

Maar…

Toen ik ‘s middags met de auto het dorp uit reed, raakte ik op half-onverklaarbare wijze in een slip. En ik slingerde rechtsaf, daarna linksaf, ik botste ergens tegenaan, en toen had ik de auto weer onder controle en parkeerde ik hem echt heel netjes tussen een boom en een lantarenpaal aan de verkeerde kant van de weg, dwars.

Beetje blikschade, veel schrikschade
Beetje blikschade, veel schrikschade

En dat was het moment waarop ik wist dat het niet mijn dag was.

Maar de kleuter was amper onder de indruk. “Je moest echt heel erg slingeren hè, mama? En botsen!” Yup. En het grote kind mocht nog een half uurtje langer bij zijn vriendje spelen. Dus voor de kinderen was het een topdag.

Hoera!

Weblog 421

Ik heb een stappenteller op mijn horloge. Nou ja, horloge… Smartwatch. Nou ja, smartwatch… Microsoft Band. Maar. Dus. Mijn horlogeding houdt bij hoeveel ik loop. En ik heb geen reusachtige ambities, ik vind 5000 stappen per dag al heel fijn. Maar in Lissabon…

Donderdag t/m zondag
Donderdag t/m zondag

Ja, toen liep ik meer dan normaal. Zelfs op de dagen dat ik drie uur op mijn kont in het vliegtuig zat. En ik had altijd een tas bij me, soms een koffer, en Lissabon is heuvelachtig. Dus je begrijpt, mijn kuiten zijn van massief graniet nu, mijn dijen lijken op die van Arnold Schwarzenegger in zijn hoogtijdagen.

En dan te bedenken dat ik op zaterdag nog een heel stuk met het openbaar vervoer heb gereisd.

Een nogal drukke bus
Een nogal drukke bus

Dat is het met citytrips hè, dan moet je dus echt wel je beste wandelschoenen meenemen. En al helemaal als je budget vliegt, want dan moet je altijd naar de verste terminals, en met de trap het vliegtuig in en uit. Niet dat ik wil klagen, ik vind het nog altijd een onvoorstelbare luxe dat ik kan vliegen. Maar als ik door zo’n desolate kelder naar de incheckhangar loop dan voel ik me toch effe niet 100% jetset glamourpoes.

Terminal 2
Terminal 2

Terwijl ik eerder die dag nog nonchalant het Four Seasons Ritz hotel binnenliep (op mijn knalroze hardloopschoenen, dat wel) om even de weg te vragen naar de prachtige kerk die daar ergens in de buurt moest zijn en die ik nog even wilde zien voor ik naar huis ging. Na al die middeleeuwse historie had ik wel zin in iets moderners. De kerk was adembenemend mooi in de vroege middagzon, maar de dienst was net afgelopen en ik kon er helaas niet naar binnen.

In de zondagse zon
In de zondagse zon

Ah, en weten jullie nog dat ik een haakproject had bedacht? Bij de security op Schiphol moest ik mijn haaknaald laten zien (“Zit er misschien iets met een sterke punt in uw tas?”), maar hij was van plastic, hij mocht mee. Dus ik heb gehaakt. In het vliegtuig, in het hotel, in restaurants terwijl ik zat te wachten op de cheesecake. En thuis zag ik dat ik al over de helft was. In theorie kan ik de sjaal dus over drie dagen af hebben. Maar zoveel tijd als ik in Lissabon had, heb ik thuis niet. Of neem ik niet.

Mét glitter!
Mét glitter!

Terwijl ik dit schrijf, zit de kleuter huilend in een hoekje van de kamer te klagen dat niemand voor haar zorgt. Ik moest haar maar eens op bed gaan leggen, het normale leven herneemt zijn gang. Maar ik heb bijna 57.000 voetstappen in Lissabon achtergelaten. Ik ben blij.

Weblog 420

Dit is wat je moet weten over Lissabon.

Azulejos
Azulejos
Azulejos
Azulejos
Azulejos
Azulejos
Azulejos
Azulejos
Azulejos
Azulejos

Het is een toeristenstad met een hoop verval en lelijkheid. Daarvoor hoef je niet naar Portugal, neem gewoon de trein naar Amsterdam. 😉 Maar er is ook heel veel echt heel mooi.

Het ochtendlicht
Het ochtendlicht
Het avondlicht
Het avondlicht
Het kunstlicht (Fargo, Blue, van James Turrell, in het Museu Berardo)
Het kunstlicht (Fargo, Blue, van James Turrell, in het Museu Berardo)

En voor mij persoonlijk de onvoorstelbare lichtheid van vier dagen zonder de constante verantwoordelijkheid voor twee fantastische maar pittige kinderen en een chaotisch huishouden. Vier dagen is niet veel, maar het voelt als een eeuwigheid, als een oceaan van luxe en ruimte en vrijheid.

Ik zit op mijn hotelbed terwijl ik dit schrijf. Ik heb nog twee uur voor ik moet uitchecken, nog acht uur voor ik in het vliegtuig moet zitten, en ook dat voelt nog als een eeuwigheid. Maar misschien moet ik mijn koffer maar eens inpakken. En mijn haar fohnen. En mijn eyeliner opdoen. Misschien.

WP_20170113_22_58_12_Pro
Nog even lui zijn

Ik zal blij zijn als ik mijn lief en mijn liefjes weer zie, ik heb ze gemist. Maar het was heerlijk om op mezelf te zijn, want ik had mezelf óók gemist. En ik moest maar geen jaren meer wachten voor ik weer eens met mezelf op reis ga. Dit is goed voor me. Lisaabon, bedankt!

Weblog 419

“Are you not going to the music festival in the night?” vroeg de vrolijke student van wie ik net een foto had gemaakt. Ik keek op mijn horloge. Het was 22:04 uur lokale tijd, dus 23:04 waar ik vandaan kwam. “No, I am going to my hotel. I am tired.”

De reis begon met een uur vertraging. “We are not clear to land, so we cannot take off yet,” vertelde de piloot via de intercom. Maar ik had mijn haakwerk bij me, dus mij maakte het niet uit. Ik had vakantie. Vakantie!

WP_20170112_15_15_11_Pro

Ik landde in een andere tijdzone en nam de metro naar mijn hotel. Mijn kamer keek uit over een drukke straat, maar ik kon de luiken sluiten als ik wilde slapen.

WP_20170113_07_39_10_Pro

Maar ik wilde nog niet slapen, ik wilde kijken waar ik was. Met mijn wollen omslagdoek om mijn schouders liep ik de straat uit. Muziek lokte me naar links, en ineens stond ik op het Terreiro do Paço. Die had ik gezien in mijn stadsgidsje. Het hart van de stad!

Kijk! Ik ben er echt!
Kijk! Ik ben er echt!

Ik dwaalde verder langs steil kronkelende weggetjes, belandde bij de Igreja de Santa Maria Maior Sé Patriarcal de Lisboa (dat moest ik nazoeken). Er reden kleine trams voorlangs, maar binnen was het stil.

WP_20170112_18_40_28_Pro

Vanaf een volgend plein kon ik het Castelo de Sao Jorge zien. De volle maan hing er als een reusachtige lantaren boven. Maar ik zocht een restaurantje op waar ik een verrukkelijke varkenshaas at tussen toeristen én stadsbewoners. Ik had mijn haakwerk weer bij me.

En op weg naar het hotel werd ik aangesproken door een student die vroeg of ik een foto van hem wilde maken. Maar ik wilde niet naar het muziekfestival. Ik wilde slapen. In mijn eentje. In Lissabon.

Hoi!
Hoi!

Weblog 418

Een facebookvriendin deelde een tamelijk briljant recept met de wereld: Zuurkoolschotel met puree van zoete aardappels. Op papier zag het er briljant uit, dus ik wilde het maken.

Normaal gesproken bereid ik ovenschotels ‘s morgens voor, als de kinderen op school zijn. Maar woensdagochtend had ik een afspraak, en ik moest ook nog wat dingen voorbereiden voor mijn vier weken dagen weg. Maar we hebben een xbox met kinect, dus terwijl ik zoete aardappels pureerde, dansten de kinderen met Dora.

Links, rechts, cha cha cha!
Links, rechts, cha cha cha!

De schotel moest gekruid met kerrie. En ik wist zeker dat ik nog kerrie had in mijn kruidenbak. Echt. Absoluut. Maar dat was dus niet zo. Argh! Dus ik zocht online naar een recept voor kerriepoeder en ik improviseerde. Ik kan dat!

Ondertussen waren de kinderen uitgedanst. De kleuter wurmde zich continu tussen mij en het aanrecht en het grote kind klaagde dat hij zich verveelde. Ze zijn vier en zeven, je zou denken dat ze zichzelf wel even kunnen vermaken. Maar nee. En ik kon ze niet helpen, ik was met het eten bezig. Dus vlogen ze elkaar in de haren, en ik schreeuwde vanuit de keuken dat ze elkaar met rust moesten laten en ik hoorde dingen vallen en ze hadden dorst en honger en ze verveelden zich bijna dood of misschien wel helemaal, maar ik kon ze effe niet reanimeren want ik was die fokking zuurkoolschotel aan het maken, ja!

Toen de schotel ein-de-lijk in de oven stond, kon ik ze ein-de-lijk achter het behang plakken uit elkaar halen en ze rústig vragen om effe normaal te doen. En ik snap ook wel dat zij stress hebben van het vooruitzicht dat ik vier dagen weg ben, maar kinderen, toe! Laat me gewoon even eten voorbereiden zeg!

Met zelfgemaakte kerrie
Met zelfgemaakte kerrie

De zuurkoolschotel was verrukkelijk. Maar mijn zelfgemaakte kerrie bleek wat pittiger dan die van de supermarkt, dus de kinderen vonden het “veel te heet” en “pijnelijk voor mijn tong”. Ze aten boterhammen met pindakaas.

Weblog 417


Ik ben dus een supersexy MILF suffe muts van 42 en ik moet er effe tussenuit. Gewoon, omdat ik na ruim zeven jaar fulltime moederschap schreeuwend behoefte heb aan een momentje stilte. Omdat mijn leven al zo lang 100% in dienst staat van mijn allerliefsten dat ik een beetje kwijt ben wie ik zelf ook alweer was. Omdat ik eigenlijk best wel uitgeblust en opgebrand ben. Gewoon effe vier weken dagen om een beetje tot mezelf te komen, om de grond onder mijn voeten terug te vinden, om weer eens ongestoord mijn eigen gedachten te horen.

Dus mijn echtgenoot (bedankt lieffie!) boekte via het tamelijk briljante bureau SRPRS.ME een stedentrip. Bestemming onbekend totdat ik op Schiphol ben, dus geen voorbereidstress. Ik weet de weersverwachting, dus ik weet wat voor ik kleren nodig hebt, maar verder is het een kwestie van go with the flow. Vier weken dagen én twee vluchten om te doen wat ik maar wilt. En ik bedacht me: Ik wil in die tijd iets nieuws leren.

Een taal? Nee, da’s te kort dag. Jongleren met vier ballen? Misschien een beetje onhandig in het vliegtuig. Regenboogtaarten bakken? Hm… Inheemse knaagdieren opzetten? Dirty dancing? Of…

Inspiratie!
Inspiratie!

Natuurlijk! Ik wou al jaren dat ik kon breien. Ik kan namelijk wel supergoed haken en dat is leuk (ja, echt wel!) maar elke keer als ik zo’n fair isle truitje zie dan bijt ik op mijn lip van verlangen. Dan wil ik ook een pony. Of nee, dan wil ik dat ik dat kan maken. Zo’n trui.

En omdat ik supergoed kan haken zou ik -in theorie althans- de continentale breitechniek vrij vlot moeten kunnen leren. Dus dat moest ik maar eens gaan oefenen op reis, waarom niet?

Maar ik ben een slimme MILF muts, ik snap best dat ze een beetje bang worden als er iemand het vliegtuig instapt met twee vlijmscherpe stalen pennen van 40 centimeter lang in d’r handtasje. Dus moet het maar op houten rondbreinaalden. Die heb je al in 8,5 centimeter. Da’s een ikea-potloodje ofzo.

Voor de zekerheid googlede ik het nog even. En daar werd ik toch een beetje zenuwachtig van. Ik vroeg het na op Amsterdam Durft Te Vragen, en iemand wist van haar schoonzus-die-op-Schiphol-werkt dat breinaalden de douane niet doorkomen. Zelfs niet als ze maar 8,5 centimeter lang zijn. Voor de allerzekerste zekerheid vroeg ik het óók nog even bij SRPRS.ME. En zij vertelden me dat ik aan boord van mijn vliegtuig niet mag breien.

Ik! Een suffe muts van 42, mag geen, ik herhaal: GEEN suffe-mutsenhobby uitvoeren aan boord van het vliegtuig. En mensen, lieve mensen, ik snap heus wel dat dat óók voor mijn eigen veiligheid is. Echt. Heus. Serieus. Maar kom op zeg! KOM OP!! In wat voor wereld leven we dat een keurige bakfietsmoeder van een zekere leeftijd niet meer kan breien uit angst voor terrorisme?

Ik was boos. Ik was verdrietig. Maar ik had geen tijd om het gevecht met het systeem aan te gaan, dus ik besloot dan in vredesnaam maar een plastic haaknaald te kopen en een haakproject te verzinnen voor mijn vier weken dagen in het buitenland.

Life is a cabaret
Life is a cabaret

Ik ga nog een Olivia Cowl haken. Beschouw het kleurrijke glittergaren gerust als een daad van verzet mijnerzijds. Dat zal ze leren, de terroristen!

Weblog 416

Vrijdagavond, 19: 21 uur. “Kut! Dicht! En de Jumbo heeft niet.” Met pijnlijk koude vingers druk ik op Send, en ondertussen loop ik met grote passen weer naar huis. Op de website van Kruidvat stond dat de winkel tot 20:00 uur open was, maar dat was niet zo. En nu heb ik niks.

Thuis houd ik mijn handen onder de warme kraan tot er weer wat gevoel in mijn vingers zit. Dan ga ik zoeken. Winkelcentrum De Banne… Dicht! Buikslotermeerplein… Dicht! De Molenwijk… Dicht! De Etos op het Centraal Station dan?

“Maar daar kun je toch niet parkeren?”
“Jawel, jawel, onder de A’Dam Toren, ehm, de oude Shell Toren.”
“Oké, go!”

Mijn voorruit voelt glad, maar er zit ijs aan de binnenkant. Mopperend en scheldend krab ik om de achteruitkijkspiegel heen. Ik heb een nieuwe krabber nodig. Mijn vingers beginnen alweer te tintelen van de kou, dus ik zet de airco warmer.

De pont naar CS staat vol met mooie mensen, op weg naar mooie feestjes. En ik, een verwilderde huisvrouw van een zekere leeftijd met ongekamde haren, een lange jas, een zelfgehaakte sjaal, een skinny jeans en bemodderde snowboots van Crocs. Bemodderd? Ik ben er eerder die week nog mee naar de boerderij geweest, waarschijnlijk zit er mest onder. Van verschillende dieren.

Maar ik heb geen tijd om me druk te maken over hoe ik eruit zie of over het boerenleven dat ik aan mijn laarzen de stad binnensmokkel. Ik moet naar de Etos, naar de Etos. De laatste meters ren ik. Achterin de winkel, bij de geneesmiddelen. Dulcolax, loperamide, mebendazol. Fuck yeah! Mebendazol!

Sterf, wormpjes! Sterf!
Sterf, wormpjes! Sterf!

Ik reken twee pakjes af. Op de pont terug druk ik een tablet uit de verpakking. Ik slik hem zonder water door.

De vorige keer dat we wormpjes hadden, was ik er bijna een maand mee zoet. De kinderen niet, die waren er met twee pillen vanaf. En Rob had sowieso nergens last van. Maar bij mij bleven ze maar terugkomen, hoe kort ik mijn nagels ook hield, hoe schoon de wc, hoe smetteloos het beddengoed en de onderbroeken. Mijn weerstand is niet super, want ik ben een moeder dus ik ben moe. En dus bleven ze terugkomen, kuur na kuur na kuur.

Op vrijdagavond zag ik een wormpje in de ontlasting van de kleuter. Ik werd paranoïde. Ik ben het nog steeds.

Weblog 415

Naar het einde van het jaar toe werd de lucht weer rustiger. Van die strakke, koude ochtenden, met ijs op de vaart. In 2016 heb ik niet kunnen schaatsen, maar we houden moed. Het water is niet diep, dus het koelt snel af. Na vier, vijf dagen flink vriezen durf ik er best op. Mijn schaatsen liggen geduldig te wachten op de vliering. En tot die tijd maak ik foto’s. Het hele jaar door. Als ik jullie verveel, hoor ik het wel hè? 😉

170101-56-november
November 2016
170101-57-november
November 2016
170101-58-november
November 2016
170101-59-november
November 2016
170101-60-november
November 2016
170101-61-december
December 2016
170101-62-december
December 2016
170101-63-december
December 2016
170101-64-december
December 2016
170101-65-december
December 2016
170101-66-december
December 2016
170101-67-december
December 2016